غم.قدر

درياي تفكرات را مدِّ غم چنان بالا مي آورد  كه صاحب غم همچون جزيره اي متروك.

جزيره اي بي قايق و تهي از حيات .فرياد ِخوف از تنهايي بر مي كشد و گمان مي كرد

كه فرد خواهد رفت و ديگر بر نخواهد آمد!!

اندوهي كه از اعماق سرچشمه نگيرد،اندوه نيست.عزاي باطل و بي اعتباري به خاطر

 سركوب شدن اميال فردي ست و انسان متفكري كه گهگاه گرفتار اندوه نشود عليل

و ناقص است،دور از دريا،دور از توفان،دور از پرواز،دور از شكستن روح......

امّا تفكر همان گونه كه اندوح مي آفريند،در دوام مثبت خويش پلي خواهد ساخت

ميان جزيره و جماعت،ميان فرد و خلق،ميان امروز و فردا پلي به سوي شادماني

روح.....

                                                          ن.ا

 

 

التماس دعا

|+|